Hardlopen
Halve marathon met ChatGPT
Wedstrijdverslag over hardlooptraining met ChatGPT
Een stormachtige start:
zoals altijd was de nacht voor de wedstrijd onrustig en te kort. De wekker ging om 6 u. 's ochtends en tegen 9 u. 's stond ik bij het punt waar de startnummers werden uitgedeeld. Vanaf 10.50 u. wachtte ik samen met honderden andere hardlopers bibberend van de kou op het marktplein in Halle, totdat om 11 u. eindelijk het startschot werd gegeven. Het weer was niet ideaal: het was weliswaar droog en lichtjes zonnig met een temperatuur van 12 graden, maar er waren harde windstoten tot 70 km/u. Ik liep de eerste 4 kilometer recht tegen de sterke wind in en vond niemand om me achter te verschuilen. De wind ging pas liggen tijdens het eerste stuk bergop, maar daarna volgde oneffen bosgrond. Ik probeerde een gestaag tempo aan te houden en te letten op mijn hartslag. Maar ik voelde eigenlijk al meteen dat ik geen goede dag had. Ik kon gewoon niet in de flow komen.
Het is hier wel mooi, maar wanneer stopt dat bos nu eindelijk?
De route door de Dölauer Heide was schilderachtig en perfect voor een relaxte lange hardloopsessie. Tijdens de wedstrijd leek er echter geen einde aan te komen. De losse, deels zanderige en gladde ondergrond kostte me veel van mijn krachten. Bovendien brachten de vele bochten en stukken bergop me uit mijn ritme. De frustratie sloeg toe, maar toen ik de bosrand naderde, kreeg ik weer een sprankje hoop. Helaas volgden er ook een sterke tegenwind en nog meer zandgrond.
Ik heb last van steken ... Moet ik stoppen?
Ondanks de tegenwind voelde ik me optimistisch, want de meeste hoogtemeters waren al achter de rug. De wind veranderde in een rugwind, maar bij de 12 kilometer voelde ik plots steken in mijn rechterzij. Steken in mijn zij? Daar had ik nog nooit last van! Ik dacht koortsachtig na of ik ooit tips had gelezen en herinnerde me aan CoachGPT: adem rustig vanuit je buik. De volgende 2 kilometer moest ik mezelf vooruitslepen en mijn tempo daalde tot 4:40-4:50. De volgende korte klim en sterke tegenwind deden het nog verder zakken naar 5:00.
Gewoon hoe dan ook de finish halen ... maar niet op deze manier!
Vanaf dat moment was ik ervan overtuigd: het is voorbij! Die recordtijd haal ik niet meer. Ik was niet langer gefocust op mijn doel. Volhouden was het enige waaraan ik dacht. De korte helling op kilometer 16,5 raakte ik alleen nog strompelend op. Kort daarvoor was ik bij de drankpost gestopt voor een grote slok cola. Op kilometer 20 werd ik ingehaald. Ik probeerde de persoon voor me even bij te houden, maar gaf op. Bij de finish stopte ik de tijd op mijn horloge. Ik was stomverbaasd: 1:33:40 – slechts 7 seconden meer dan mijn beste tijd! Dat kan toch niet waar zijn? Als ik had geweten dat het zo nipt zou zijn, was ik nog eens tot het uiterste gegaan ... Als, als, als! Een blik op de totale tijd tussendoor was genoeg geweest.
De wedstrijd eindigde met een schok, maar ik leerde er ook enorm veel uit.
Het was niet mijn dag, niet de snelste (zij het prachtige) route, niet het ideale weer. Maar dat waren niet de doorslaggevende redenen. Ik vocht niet tot het einde, omdat ik toegaf aan mijn negatieve gedachten en er niet in slaagde om uit de spiraal van somberheid te raken. Dat was de grootste les die ik ooit uit een wedstrijd heb geleerd. In dat opzicht was de “Händellauf” halve marathon een grote overwinning. Ik moet ook gewoon leren om de tussentijden op vaste afstanden in de gaten te houden.